4 juli

terug naar huis

Na een heel vermoeiende week, vol met allerlei verschillende onderzoeken mag ik weer naar huis.

Hebben de afgelopen week vanalles getest en gecheckt, ze hebben hartfilmpjes gemaakt, een foto van mijn hart gemaakt.. hahaha.. toen moest mijn mama een heel raar pak aan, een hersenfilmpje gemaakt, kreeg ik een erg rare muts op met allemaal gaatjes erin en gaat dat mens daarna met allerlei puntjes over mijn hoofdhuid krassen, dat was niet lekker hoor. Moest ik met dat onderzoek slapen zo werd gezegd. Doe ik dat heel braaf komen ze me telkens wakker maken, omdat ik teveel sliep. Nou ja zeg die mensen weten ook niet wat ze willen. pffffffff, rare mensen allemaal.

bloedtestjes natuurlijk, en urinetesjes enzo. Dat laatste was ook wel lollig hoor, he ze lekker een keer of 10 opnieuw urinezakjes laten plakken, plaste er toch telkens naast. En toen ie eerder wel goed was, liet de zuster het zakje vallen, was ie lekker alsnog leeg. hahaha... Alleen plakten ze dat stomme ding telkens weer terug, erg vervelend.

Na de eerste dag, waren alle waardes op de monitor langzaamaan weer steeds beter geworden en dus mocht ik na 3 dagen van de monitor af. Mama blij, kon ze weer met mijn rondlopen. Ja, 1 dag dus. Toen kwamen ze met een apparaatje aan voor een refluxtest, toen heb ik echt gekrijst hoor. Moesten namelijk een sonde inbrengen tot aan mijn maag. was niet lekker en wilde dan ook telkens dat ding eruit trekken. Plakken ze de boel nog eens vast ook. Toen konden mama en papa mij al bijna helemaal niet meer pakken, ja voor de fles, maar verder moest ik zoveel mogelijk plat blijven liggen. Wat voelde ik me ontzettend zielig die 24 uur. Papa en mama keken alleen maar naar mij. En ik zag ze, lag heel lief naar ze te lachen en te kijken, maar ze lieten me gewoon liggen.

Toen kwam vanaadg dus eindelijk de kinderarts lngs om te vertellen dat ik mee naar huis mocht. Alles ging tenslotte zo ontzettend goed en tot nog toe hadden de uitslagen niets opgeleverd en hoorde ik waarschijnlijk bij de grote groep, waarvoor geen enkele oorzaak was te vind.

Maar mocht lekker mee!!!! Dat hoorde ik wel! Lekker naar mijn eigen speelgoedjes en vertrouwde huisje toe.. JIPPIE!!!

Dat was de 2e keer binnen 3 maanden dat het feest was in de familie, omdat ik thuiskwam. Weer was iedereen aanwezig om mij te verwelkomen.

Ik ga de komende dagen eens lekker veel slapen denk ik, ben wel heel erg moe van al dat gedoe in het ziekenhuis.

Welterusten

verder