28 juni

Naar het ziekenhuis

Vandaag was het zware paniek hier thuis. En het resultaat is dat ik nu in het ziekenhuis lig. Zal even kort proberen uit te leggen hoe dat allemaal zo kwam.

Was al bijna vanaf mijn geboorte heel erg verkouden en daardoor regelmatig beetje benauwd. Nu had de huisarts daar een spoelmiddeltje voor meegegeven.
Vandaag was het weer zover, ik werd weer wat benauwd en omdat ik bijna de fles moest krijgen en ik die dus niet wil/kan drinken als ik het benauwd heb. Vroeg mijn mama of papa even mijn neusje vrij wilde maken.
Papa, deed gewoon wat hij anders deed... en ineens, stopte ik helemaal met ademhalen. Mijn mama werd erg bang op dat moment en papa heeft vanalles geprobeerd, heeft me op mijn kop gehouden en op mijn rug geklopt, in mijn gezichtje getikt om schrikreactie te ontlokken, maar hielp allemaal niets.
Papa heeft mij toen opgepakt en raakte toch ook wel in paniek, is naar oma gerend met mij en zijn samen met tante Roos en ome Ad naar de huisartsenpraktijk gereden, dit omdat deze de dichtsbijzijnde hulpdienst was, die binnen de minuut bereikt kon worden. Daar was per toeval ook mijn oma, die zich op haar beurt weer helemaal rot schrok omdat ik helemaal slap en in en in wit bij papa in zijn armen hing. Enige dat ik op dat moment nog wel deed, was met hele grote ogen naar mijn papa kijken, smekend om hulp. Papa kreeg toen wel met wat wringen mij eindelijk weer aan het ademen.
Waar mama toen allemaal was... Dat weet ik niet, laatste wat ik zag was dat wij in de auto stapten en mama op straat wegzakte en ging zitten midden op straat.

De huisarts heeft toen naar mij gekeken en omdat ik toen weer ademde verder niets gedaan, alleen direct kinderarts in ziekenhuis gewaarschuwd dat we eraan kwamen.
Toen zijn we eerst mama op gaan halen, die inmiddels weer beetje rustiger was geworden. Mama was verlamd geweest van angst zeiden ze allemaal....

Naar het ziekenhuis gereden, was nog steeds niet helemaal in orde volgens mama, was afwezig en duf en nog steeds die hele enge grauwwitte kleur, zo zei mama de hele tijd. Volgens de kinderarts was er echter weinig met mij mis, maar wilde ter geruststelling mij wel 24 uur ter observatie houden. Dit was maar goed ook, bleek later...

Toen mijn papa en mama namelijk bezig waren met het opnamegesprek op de kinderafdeling, zakte ik weer helemaal weg, werd ook helemaal blauw rond mijn neus en mond. Zuster heeft mij gelijk zuurstof gegeven, toen ging het al snel wel weer redelijk goed. Vanaf toen werd overal spoed achter gezet, bloed prikken, plakkertjes omdat ik aan een monitor aangesloten moest worden. Terwijl ze bezig waren daarmee, hebben ze me nog eenmaal een beetje zuurstof bij moeten geven.

Ik ben toen naar een kamertje gebracht en daar lag ik aan een monitor, die mijn hart, ademhaling en zuurstofgehalte mat. Mijn zuurstof gehalte was op dat moment erg laag. Toen ik helemaal daar lag ben ik gaan slapen, was zo moe van heel dat gebeuren, en had nog niet eens mijn flesje op.

Papa en mama zijn toen naar huis gereden om spulletjes te halen en iedereen in te lichten.
Toen ze terugkwamen kregen ze van de zusters te horen dat mijn hartslag helemaal was weggezakt en ze dus weer met mij waren bezig geweest.

Moet voorlopig dus nog even hier blijven liggen, gelukkig wonen papa en mama dichtbij en zijn ze van 's morgens vroeg tot 's avonds bij mij. Ze gaan de komende week in ieder geval allerlei onderzoeken doen. Daar vertel ik je dus later meer over.

Is uiteindelijk toch een lang verhaal geworden.

Tot later!

verder